Nu werk ik al bijna 3 jaar als full-time freelance webontwikkelaar, mede dankzij ExpressionEngine. Dat pakket maakte het mogelijk om de sprong in het diepe dat Ondernemen heet te wagen. Het maakte het mogelijk om mijn nieuwe woonboot te financieren. Het maakte mijn debuut als spreker mogelijk. En nu brengt dit stukje software me naar de andere kant van de wereld. Eind mei vlieg ik naar San Francisco om daar het vervolg op mijn sprekersdebut gestalte te geven. Echt, als dat allemaal mogelijk is…

Vorige keer

Toen ik in juli 2009 meldde dat er complicaties waren opgetreden, was het moeilijkste punt wel bereikt en overwonnen. Het was een lastige maar noodzakelijke beslissing om last-minute de dakrand eraf te laten halen. Maar het bleek de moeite waard te zijn.

De sleper kon mijn bakbeest zonder al te veel moeite door de gewreekte bottleneckbrug manoeuvreren, met een slordige 10cm aan speelruimte aan beide kanten. En omdat één kant afgewerkt was met tijdelijk spaanplaat, maakte het niet uit dat die kant af en toe tegen de brug aan schuurde. “Deed de arkenbouwer dat maar bij elk schip…”, verzuchtte de sleper.

Toen mijn schip de brug eenmaal door was, kwam de volgende uitdaging: het op de ligplaats leggen. Er ligt veel slijk en bagger op mijn ligplaats waar mijn schip doorheen geduwd moest worden. De sleper en zijn collega werkten praktisch als één brein en gebruikte mijn woonboot als een soort bulldozer om alle bagger opzij te duwen. Na een indukwekkend spel van duwen en trekken gaf de bagger zich gewonnen en lag mijn schip muurvast op z’n plek. Hoera!

Laatste loodjes

De maandag daarop kwamen er twee werklieden uit Friesland om de dakrand weer te herstellen. Ze waren om 5 uur ’s ochtends vertrokken om de files voor te zijn, dus om een uur of half acht waren ze al hard bezig. Alles ging voorspoedig, tot ik rond het middaguur een kreet vanaf het dak hoorde. “‘k Heb ‘n spieker in mien pôat!”, hoorde ik. Eén van de werklui dacht dat hij z’n evenwicht verloor en sloeg daardoor per ongeluk een spijker door z’n scheen met zo’n spijker-schiet-ding. Auw. Ondersteund door zijn collega strompelde de arme man zijn busje in en reed hij weg naar de EHBO. “En m’n dak, dan?”, vroeg ik me stilletjes af. Prioriteiten, hè?

De volgende dag kwamen er weer twee werklieden uit Friesland om de klus af te maken. Gelukkig ging alles dit keer echt van een leien dakje (ha!) en een paar uren later was het geklaard. Hoera!

All systems go

Met behulp van de lokale scheepswerf kon ik mijn nieuwe woning aansluiten aan de voorzieningen en daarmee was float:right klaar voor gebruik. Sindsdien ben ik druk in de weer met uitjes naar de Ikea en bouwmarkten voor het interieur. Langzaam maar zeker wordt ook de binnenkant steeds affer en elke dag geniet ik opnieuw van een slordige 100 vierkante meter aan fonkelnieuw woongenot. Ik hoef hier voorlopig niet weg. Hoera!