Tussen de oren
Ik heb maar weinig verslavingen. Ik rook niet meer, doe niet aan drugs en zelfs mijn koffiegebruik is niet excessief. Maar toch moet ik regelmatig aan een zwakte toegeven: het wattenstaafje in het oor. Het gevoel dat je krijgt wanneer je met een wattenstaafje met overgave in je oor peurt, is bijna gelukzalig te noemen. Uiteraard is de vorige zin ietwat aangedikt voor het dramatische effect. Klein beetje maar.
Maar helaas, zoals bij de meeste verslavingen, is ook dit niet bevordelijk voor de gezondheid. Een aantal dagen geleden begon mijn rechteroor te protesteren. De huisarts kon het niet voor 100% bevestigen dat de pijn aan mijn oor te wijten was, maar ik kon die conclusie wel trekken. Ze gaf me druppels mee en raadde me aan regelmatig Ibuprofen te slikken. De medicijnen deden hun werk goed en net toen mijn rechteroor bedaarde, begon mijn linkeroor met zeuren. Inmiddels ben ik dus ook maar begonnen het andere oor van druppels te voorzien.
Zodra alles weer als vanouds is, moet ik maar op zoek naar een afkickkliniek voor wattenstaafgebruikers. Ik vermoed dat stoppen met peuren misschien nog wel lastiger wordt dan stoppen met roken…
Reacties
Bij het stoppen met roken heb je in eerste instantie de lichamelijke verslaving. Maar bij een gemiddeld mens schijnt dat er binnen twee weken uit te zijn (helaas even geen bronvermelding bij de hand). Dan de geestelijke verslaving - en die ken letterlijk voor alles gelden. Ook voor wattenstaafjes in je oor; gewoon een kwestie van wat je gewend bent, denk ik.
Even de knop omzetten om met je gedachten niet bezig te zijn met de ‘jeuk in je oren’? Al is dat net als met roken moeilijker dan het klinkt…
Maar ik rook dan ook nog steeds, dus wie ben ik ;)