“That’s not a knife!“
De messen in de bedrijfskantine zijn niet geschikt om een appel in partjes te snijden. Toch eet ik graag een Granny Smith of Cox Orange aan het eind van de lunch, en “kluiven” doe ik niet aan. Dan neem ik toch gewoon mijn eigen mes mee? ‘k Heb mijn Laguiole immers niet voor niets aangeschaft.
Dat bracht mij op een gesprek met een collega. Over messen, of beter gezegd, koksmessen. Wij waren van mening dat zodra je gewend bent om met goede messen te koken, je echt nooit meer anders zou willen. Na een Wüsthof-, Sabatier- of — in mijn geval — Globalmes raak je het liefst nooit meer een Blokker-, Ikea- of Xenosmes aan. Knoflook snijden met een aardappelschilmesje? Welnee, daar moet je een mooi groot koksmes voor gebruiken.
Wij waren het met elkaar eens. De rest van de tafel keek half verbaasd, half angstig toe terwijl ik mijn appel met mijn Franse zakmes in stukken sneed. Moeiteloos.
Reacties
LOL
mijn collega’s kijken niet meer raar op als ik m’n laguiole tevoorschijn haal om er wat dan ook mee te doen. ??ntje heeft zelfs al een steakset aangeschaft.
Don’t mes with me.
Mooi ding. “Vissen” is altijd mijn excuus om wat langer bij de messenvitrine in de campingwinkel te blijven hangen…
Het Global koksmes, het enige dat ik echt iedere dag in de keuken gebruik. E?n van de beste aankopen ooit.