Terug naar start
De dokter kwam langs om te kijken hoe twee zusters voorzichtig de canule uit mijn keel haalden. Dit werd snel en pijnloos gedaan. Er bleef een opening in mijn luchtpijp over die goed dichtgeplakt werd. Voor het eerst sinds drie weken stroomde er weer lucht door mijn mond en neus. Ik kon weer praten. Met flink wat valse lucht door die opening weliswaar, maar toch. En ruiken. Ik kon weer ruiken. Ik snoof de ziekenhuislucht binnen. Bah. Toen keek ik opzij en rook ik… mezelf! Bah! Alleen met washandjes gewassen worden was kennelijk niet zo effectief als een normale douche.
Maar goed, ik ademde weer volledig zelfstandig en had dus geen beademingsmachine meer nodig. Daarmee verdween ook de reden dat ik nog op de intensive care moest blijven. De volgende dag werd ik dan ook terugverhuisd naar de medium care neurologie. Daar werd ik opgewacht door dezelfde broeder die mij een paar weken eerder naar de ic had gebracht. Mijn ademhaling werd nog redelijk nauwlettend in de gaten gehouden. Ik ademde echter zo overtuigend, dat na een dag of 2 er ook geen reden meer was om mij op de medium care te houden. Na het verwijderen van alle overbodige infusen en dergelijke, mocht ik terug naar de verpleegafdeling, waar mijn ziekenhuisbezoek begonnen was.
Ondertussen kreeg ik langzamerhand ook meer kracht terug in mijn armen en benen. Ik kon mijn onderarmen optillen en mijn benen kon ik een klein beetje optrekken. Met behulp van de fysiotherapeut probeerde ik de controle over mijn bewegingen terug te krijgen. Kleine normale handelingen zoals tanden poetsen of eten met bestek kostten mij nog veel moeite, maar oefening baarde kunst. Naast deze oefeningen zat er voor mij niets anders op dan in bed te liggen.
Ik verveelde me. Ik voelde me niet ziek meer en wilde weer aan de slag met de band, werk, vrienden en alles. Maar mijn ledematen werkten niet mee. Die waren nog veel te zwak om iets te kunnen doen. Ik moest geduld hebben. En allejezusnogaantoe wat is dat me vaak verteld, die tijd. Maar ja, ik kon niet veel anders doen dan geduld te hebben.
[wordt vervolgd]
Reacties
Maar in die situatie van continu vooruitgang met een goed vooruitzicht is na zo’n verschrikkelijke tijd geduld hebben toch niet zo heel moeilijk meer?
Dit blijft een mooi geschreven verhaal met goede cliffhangers.
Je hebt kennelijk ng een lange weg te gaan voor je weer kunt drummen. Wat is de prognose?
@Bram!: het is juist moeilijker om op dat moment geduld op te brengen. Ik voelde me eerst te ziek om iets te doen, maar toen (het moment dat ik hier beschijf) voelde ik me goed en kon ik niets doen. Erg frustrerend en dodelijk saai.
@Menno: niet verder vertellen, maar ik heb er inmiddels alweer 2 oefensessies op zitten. :-)