Stilte, opname!
Op 5 mei 2004 schreef ik:
Morgen bloed laten afnemen, vrijdag de uitslag, en mijn ledematen tintelen vrolijk verder…
De uitslag van het bloedonderzoek heb ik nooit gekregen. Ik zal u vertellen hoe het verder ging.
Donderdagochtend 6 mei 2004. Ik werd wakker van de telefoon die in de woonkamer af ging. Ik wilde uit bed springen om ‘m op te pakken, maar dat ging niet. In plaats daarvan zakte ik naast mijn bed door mijn benen ineen.
Omdat het lopen de vorige avond al moeizaam ging, had ik een stok naast mijn bed gelegd. Met behulp daarvan werkte ik mezelf naar de woonkamer. De telefoon was inmiddels gestopt. Ik ging aan m’n bureau zitten, bekaf van de inspanning. “Foute boel…”, dacht ik.
Ik belde naar werk om me ziek te melden en beloofde mijn bezorgde collegae op de hoogte te houden. Daarna belde ik vriend P. Hij heeft een rijbewijs, dus hoopte ik dat hij me in mijn auto naar het Lab kon brengen voor het bloedonderzoek. Enkele minuten later stond hij met vriendin J voor de deur.
Ondersteund door P werkte ik mezelf in de auto. We reden naar het Lab waar ik wat bloed liet afnemen, maar ik had geen zin om nog een dag op de uitslag te wachten. Ik wilde nù duidelijkheid, dus reden we meteen naar de EHBO van het LUMC. Nog voor het middaguur werd ik daar opgenomen met als voorlopige diagnose: Guillain Barr? Syndroom (GBS).
[wordt vervolgd]
Reacties
[wordt vervolgd] ….. dat we dat nog vaak mogen lezen de komende tijd ;-).
“De” graadmeter van Low’s revalidatie !!
Maakt niet uit hoe vaak ik dat verhaal van je hoor / lees, het is altijd weer creepy.
Wat goed dat ze zo kordaat waren bij de EHBO. Dat hoor je ook wel eens anders.
Ja, het is fijn dat ze je serieus namen. Nu kunnen ze weinig anders, als ik je verhaal een beetje begrijp had je al enorme moeite om uberhaupt daar binnen te komen.
Het blijft inderdaad een creepy verhaal dat dat op deze manier je zo kan overkomen. Dat je zo in een keer in een paar dagen tijd van een gezond persoon kan veranderen in iemand die bijna niets meer kan en op de IC moet liggen.
Dit wordt de komende tijd het spannendste log.
De rillingen lopen over m’n rug als ik het lees. Ben blij dat die ergste periode achter de rug is voor je.
Poeh he.
Hoe dan ook: welkom terug!