Nog 10 dagen
Om negen uur ’s ochtends had het Hoge Management een bijeenkomst gepland om de ontwikkelingen rond de reorganisatie toe te lichten. Het was erg druk in de kantine — sorry: “bedrijfsrestaurant” — en er heerste een ietwat opgelaten sfeer. In een uurtje of twee werd uitgelegd hoe het ervoor stond, wat eraan gedaan gaat worden en wat voor gevolgen dat heeft voor het personeel. Er gaan klappen vallen en iedereen wordt onder de loep genomen, dat was de boodschap.
Ik zat met een half oor te luisteren. Het interesseerde me wel, maar ach, echt hart voor de zaak heb ik toch niet meer. Toen de directeur het had over “meer richten op digitale communicatie en internet” kon ik mijn verontwaardiging over zijn eerdere besluitvorming maar nauwelijks voor me houden. Sommige collega’s zagen hoe ik rolde met mijn ogen.
Na de bijeenkomst ging ik naar mijn werkplek. Eerst naar mijn oude, waar mijn werkstation nog stond. Daarna naar mijn nieuwe, waar mijn werkstation naartoe werd gebracht. Mijn humeur ging er merkbaar van achteruit. Ik zette m’n iPod op en ging aan het werk. Er kwamen twee e-mails voorbij van regiokantoren waarin zij hun zorgen uitten — eufemisme van het jaar — over de gang van zaken en het Dagelijks Bestuur daarvoor aansprakelijk stelden. De Delete-knop maakte daaraan snel een einde.
Dan was er nog een bespreking met mijn nieuwe chef. Over de overdracht, lopende projecten, takenpakketten, klanten, vakantieplanning en procedures. Over ITIL, incidenten aanmelden en tijdschrijven. Ik kreeg er koude rillingen van. Gauw zonderde ik mij weer geestelijk af van de rest en ging verder aan de Style Sheets. Nog 10 (werk)dagen, verspreid over een kleine 4 weken.
Reacties
ach, je weet het toch, van die laatste loodjes enzo???