Murphy
Murphy is mijn beste vriend. Nou zeg ik “beste vriend”, maar ik bedoel eigenlijk “vage kennis”. Murphy is mijn vage kennis. Dat klinkt toch een stuk minder. Maar toch, Murphy heeft er een sport van gemaakt om aan de deur te kloppen op het moment dat hij het minst gewenst is. En vage kennissen willen dat wel vaker doen.
Zo ook vandaag. Sinds vandaag is de systeembeheerder twee weken op vakantie. Gisteren had hij mij nog beloofd een mailtje te sturen met wat telefoonnummers voor noodgevallen. Maar dat zou ik hoogst waarschijnlijk toch niet nodig hebben. Dus — u raadt het al — besloot Murphy mij vanochtend op werk op te wachten. Niet één, niet twee, niet drie, maar vier servers lagen plat. Gelukkig had ik een mailtje met noodnummers. Toch? Natuurlijk niet. Murphy was er niet voor niets!
Na wat gevloek, getier en gewacht tot de “normale” helpdesk van de hoster open ging, kon ik Murphy eindelijk weer de deur wijzen. Ik heb hem nog op het hart gedrukt om niet meer langs te komen, en zeker niet ongevraagd. Maar ik denk dat dat niet zoveel zal helpen.
Reacties
Maar als je de heer M. de Wet eens ergens voor nodig hebt, ho maar, dan geeft hij geen thuis. Ik haat dat soort kennissen.