Medium care
De eerste nacht in het ziekenhuis sliep ik slecht. De dokter had gezegd dat het waarschijnlijk maanden zou kunnen duren voordat ik weer naar huis kon. Ik lag te piekeren. “Net een maand bezig met m’n nieuwe baan, krijg ik dit.” “We hebben een belangrijk optreden, volgende week.” Ik voelde me schuldig.
De volgende ochtend werd het ontbijt om 8 uur onder mijn neus gezet. Nog moe van de nacht propte ik een boterham naar binnen. Daarna kwam een zuster langs voor de controles: bloeddruk, pols, temperatuur en ademhaling. Dat laatste werd gedaan met behulp van een checklist. Bent u benauwd? Bent u kortademig? Kunt u sniffen? Kunt u kuchen? Tel eens uit (diep inademen en in 1 adem zo ver mogelijk tellen). Thorax-expansie (verschil in omvang van de borstkas bij het in- en uitademen). Deze controles moesten om de 4 uur herhaald worden.
Zo verliepen de eerste paar dagen op de verpleegafdeling neurologie. Ik merkte dat ik elke dag iets zwakker werd, en dat merkte de dokter ook. Het duurde dan ook niet lang voordat ik naar de medium care afdeling werd gestuurd. De ademhalingscontroles kreeg ik nu om de 2 uur, ook ’s nachts en mijn saturatie (percentage rode bloedlichaampjes dat verbonden is met zuurstof) werd nauwkeurig in de gaten gehouden.
Ik voelde me steeds onzekerder en zieker. Het ademhalen ging steeds zwaarder en ook met slikken en kauwen had ik moeite. Hierdoor verslikte ik me regelmatig, en de kracht om dat weg te hoesten had ik nauwelijks. Het was duidelijk: mijn toestand verslechterde.
[wordt vervolgd]
Reacties
*Slik* … ehm, ik bedoel, niet om je de ogen uit te steken ofzo, maar ik moet er wel om slikken …
poe, ik ben blij dat ik al weet dat het verhaal een goede afloop zal hebben!
Wat een zooi zeg!
Zoals Roonalt zei, gelukkig weet ik dat het wel goed afloopt!