Luiheid loont
Bij mijn huis zit een tuin. Nou is de term “tuin” hier ietwat overdreven. Het is meer een flink stuk berm met een heg eromheen. Menig flatbewoner met groene vingers zou er zomaar jaloers van kunnen worden. Maar zelf heb ik ze niet, die groene vingers. Ik heb de tijd, de zin noch de kunde om van dat lapje grond iets fatsoenlijks te maken, dus laat ik de natuur gewoon haar gang gaan.
In de loop der jaren is dat altijd goed gegaan. Onkruid kwam en ging, en enige wat ik af en toe deed, was de heg (laten) knippen. Alleen wanneer het echt nodig was. Dit jaar is er een soort onkruid bijgekomen: de bramenstruik. Hardnekkige takken met duivelse doornen. Maar ook met begeerlijke bramen!
Kijk nou! Mijn luiheid, onverschilligheid en onkunde werpen figuurlijk (niet letterlijk!) hun vruchten af! Omnomnomnom.
