Langweiligkeit (2)
We zouden om vijf voor één beginnen en een backline was beschikbaar. We hoefden dan ook pas laat aanwezig te zijn. Om half twaalf reden we in een parkeergarage, vlakbij de Zwarte Ruiter. Om half drie ’s nachts zou die garage dicht gaan, dus voor die tijd moest de auto er in ieder geval uit zijn.
Het was druk. We liepen met gitaren en accessoires door de menigte heen, naar de upstage ruimte (er was geen backstage, maar een soort van balkon waar de spullen konden staan). Omdat we niet de enige band van de avond waren, stond het daar al vol met het instrumentarium van medemuzikanten. Ondertussen haalden de mensen die al gespeeld hadden hun spullen weg.
Zo’n klein half uur voordat wij op moesten, zag ik maar twee gitaarhoezen liggen. Ik liep naar R. toe en vroeg waar hij zijn basgitaar had gelegd. U raadt het al – bas weg. Na een kleine paniekronde bij de organisatie bleek de bas per ongeluk meegenomen te zijn door een andere band. Maar die waren inmiddels terug in Rotterdam. De organisatie regelde een vervangbas.
Door deze ongelukkige samenloop van omstandigheden begonnen we later dan gepland. Ik hield angstvallig de tijd in de gaten opdat we op tijd de auto uit de garage konden halen. Om precies tien voor half drie waren we klaar met spelen. Ik stond op van achter het drumstel om meteen de wagen te halen, maar het publiek was het daar niet mee eens. Ze wilden meer.
Dilemma. Spelen en niet naar huis kunnen of teleurstelling en wel naar huis kunnen. Gelukkig was er een derde optie. Vriendin C., die sinds kort haar rijbewijs heeft, wilde de auto wel veilig stellen. We konden dus nog onze toegift spelen. En hoe. Shadowboxing was ouderwetsch rocken. Zo erg zelfs dat ik de helft van mijn drumstel aan het eind van het nummer omver speelde. Net echt.
Na het optreden kregen we alom positieve reacties en het was C. gelukt om de auto zonder deuken of krassen uit de garage te halen. Het lijkt bijna een regel: hoe slechter de omstandigheden, hoe beter het optreden.
Reacties
geweldig verhaal!
En als de basgitaar nu ook nog veilig terug komt is het helemaal ‘eind goed al goed’.
“Het lijkt bijna een regel: hoe slechter de omstandigheden, hoe beter het optreden.”
Mooi verhaal, en ja, die regel gaat vaak op! Wij speelden afgelopen jaar in een voorronde voor IJsselpop. Twee gebroken snaren (met dus telkens een aantal minuten onderbreking voor vervanging) en een drummer die zijn crashstand doormidden wist te meppen! Toch was het aanwezige publiek enthousiast en zijn we door naar de volgende ronde…
Dan ben ik toch blij om te lezen,
dat den basgitaar niet gejat is, terwijl ik daar wel meteen aan dacht toen ik gebeld werd met de vraag of echos minor de basgitaar misschien had meegenomen.
Het verheugt mij dan ook met een diepe vreugde dat je midden in den Haag, in een moordendvolle pub toch veilig je dierbare spul kunt neerzetten.
Lang leve de muziekliefhebbers.