Jimmy Eat the Rush

Zo, dat was Jimmy Eat World. Dat doen we dus ook nooit meer. Nee, grapje. Het was best goed, hoor. Ze speelden een degelijke set, zonder veel poespas tussen de nummers door en de zanger was lekker enthousiast. Stukken beter dan The Mars Volta, vorige week.

Toch heb ik wat te zeiken. Die drummer. Wat een mietje was dat, zeg! (Het waren trouwens allemaal nerds van de bovenste plank, maar dat terzijde.) Die heeft me een partij peper in zijn aars nodig. En iemand moet ‘m vertellen dat als-ie dingen wilt aaien, daar alles behalve een drumstel voor moet gebruiken. Geen passie, geen inspiratie, gewoon laf precies hetzelfde spelen als op de cd’s. Oef, als drummer ben ik daar echt allergisch voor. En die bassist was niet veel beter. Gelukkig hebben ze een aantal ijzersterke chansons, wat veel goedmaakte.

Na Jimmy Eat World speelden, boven in het kleine zaaltje, wat oude bekenden: Skip the Rush. Eigenlijk speelden ze stiekem die Amerikanen zonder pardon weg. Uitstekende ritmesectie, vette nummers en een zanger waar je U tegen zegt. Ze hebben 12 maart hun cd-presentatie in de Melkweg; gaat dat zien!

Toen alle het muzikale geweld afgelopen was, keerden we terug naar huis. Net als op de heenweg glibberden we door de straten van Amsterdam, de A4 en binnenstad van Leiden. In 20 à 25 jaar nog nooit zoveel sneeuw gevallen, en ik kruip achter het stuur… Spannend was het wel.

3 March 2005 | Life, Muziek | 3 reacties

For EE Add-ons, go to Low