Exit ziekenhuis
Het revalidatiecentrum ligt op loopafstand van het ziekenhuis, echter destijds niet voor mij; na een metertje of 25 hobbelen met de rollator was ik al behoorlijk moe. Ik nam afscheid van de verpleging op de neurologie afdeling en per rolstoel zette ik koers naar het revacentrum. (Voor de duidelijkheid: ik werd geduwd, maar dat begreep u vast wel.) Eindelijk kon ik het ziekenhuis achter me laten.
Op weg naar de uitgang bedacht ik me dat ik de zusters en broeders van de thic ook wel gedag wilde zeggen. Ik had er tenslotte een week of drie gelegen en in die tijd een goede band met hen opgebouwd. Eerst even een korte stop bij de intensive care, dus.
Het was vreemd om de ziekenzaal vanuit een ander perspectief te zien. Mijn twee buurmannen van toen lagen nog steeds op dezelfde plek; hun toestand was wel verbeterd, maar niet goed genoeg om de ic achter hen te laten. De bekende piepjes en bliepjes maakten me niet weemoedig, maar juist blij dat die tijd voorbij was. De verpleging was verrast om me te zien, pratend en wel (de meesten hadden mijn stem nooit gehoord). Vol trots stak ik mijn armen in de lucht en vertelde ik dat ik al voorzichtig aan het lopen was. Na beloofd te hebben terug te komen wanneer ik weer zonder hulpmiddelen kon lopen, hervatte ik de koers richting het revacentrum.
Ik werd daar vriendelijk ontvangen en de gang van zaken werd mij netjes uitgelegd. Het zou een druk programma worden, maar niet te druk, want iedereen leek te weten dat bij GBS teveel inspanning een terugslag kan veroorzaken. Elke dag fysio- en ergotherapie ging het worden. Fysio voor de grove motoriek, ergo voor de fijne. Er werd verwacht dat ik daar een week of 4 tot 6 zou moeten blijven. Uiteraard vond ik dit veel te lang en ik verkondigde dat ik na twee weken al naar huis zou kunnen gaan.
Ja, ik wist wel dat twee weken niet haalbaar was, maar maakte mij niet uit. Het motiveerde me. En ik had ook al iets interessants gezien. Een kamer met 2 computers en een sticker op de muur: Web en Handicap (speek uit: “wep en hendiekep”. Schitterend.) Eindelijk kon ik een teken van leven de virtuele wereld in helpen, en zo lag de echte wereld binnen handbereik.
[wordt vervolgd]
Reacties
Hoop doet leven, zoiets dus?
Nogmaals, het blijft een maf verhaal…Maar gelukkig kan je het gewoon helemaal navertellen.