Exit maagsonde
In tegenstelling tot met een tube bestaat er bij een tracheacanule de mogelijkheid om het zelfstandig ademen korte perioden uit te proberen. Zo geschiedde het ook bij mij. Het plan was dat de beademing stapsgewijs afgebouwd zou worden. De eerste dag 2 keer een kwartier los liggen, de dag daarop 2 keer een half uur, dan 3 keer een uur, 3 keer 2 uur, enzovoort. Pas als ik 24 uur zonder problemen los van de beademing kon liggen, mocht de tracheacanule eruit.
Stap 1. Ik mocht een kwartier los van de beademing liggen. De verzorging ontkoppelde de slang die naar de machine liep, en zette daarna een kunstneus op de canule. De kunstneus zag er niet uit als een echte neus, maar had wel (deels) dezelfde functie: het filteren van de inkomende lucht. Ik probeerde te ademen. De eerste minuut was wat onwennig, maar al snel leek het alsof ik nooit anders had gedaan. Het voelde goed. Na het kwartier werd ik weer aangesloten aan de beademingsmachine, zodat ik even kon rusten. Op adem komen, zo u wilt. Het tweede kwartier ging net zo goed als het eerste, en het duurde dan ook niet lang, of ik lag uren te kunstneuzen.
In de tussentijd begon mijn maagsonde op te spelen. U weet wel, het buisje dat via de neus en slokdarm terecht kwam in mijn maag, voor het toedienen van voedsel en medicijnen. Ik had tot nu toe geen noemenswaardige last van het ding, maar om de ??n of andere reden zat-ie nu dwars. Zo erg, dat ik er regelmatig kokhalsneigingen van kreeg. Ik wilde ‘m weghebben, maar dat kon pas als ik zelf genoeg kon eten. Mijn slik- en kauwsysteem waren nog wat verzwakt, vandaar dat ik homogeen voer kreeg. Gemalen. Dus bijvoorbeeld gekookte aardappels met boontjes en kipfilet, dat in de blender gestopt en op een bord gekwakt, met extra jus voor de gladheid. Jummie.
Maar hoe onsmakelijk het ook was, ik kreeg het wel weg. Dat was het belangrijkst. En mede dankzij een assertieve zuster die de dokter ervan overtuigde dat ik zelf kon eten, mocht de sonde eruit. Woohoo! Nu die canule nog…
[wordt vervolgd]
Reacties
en tussendoor, niet ademen? ik kan me echt totaal niet voorstellen hoe dat voelt. dat er gewoon lucht in je wordt geblazen. inademen is toche een reflex? stopt dat dan?
Hanna, schat, inademen is geen reflex. Het is een handeling waarbij je normaal gesproken niet hoeft na te denken. Alleen wanneer het bemoeilijkt wordt, zoals bij mij het geval was, dan wordt het duidelijk dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is als het lijkt.
Een beademingsmachine heeft vele standen, en ??n ervan is volledige beademing. Dan wordt er inderdaad lucht in je geblazen. Zelfs al houd je je adem in (wat alleen met je neus en mond kan) krijg je gewoon lucht (direct via de luchtpijp). Je kunt dan ook slikken en ademen tegelijk, wat normaal onmogelijk is.
Het is ook moeilijk voor te stellen. Ik wil niemand op idee?n brengen, maar misschien moet je het meegemaakt hebben om het echt te begrijpen.
Assertieve zusters zijn goud waard!
Volgens mij heb ik geleerd dat uitademen een reflex is. Maar evengoed kan ik me er natuurlijk niks bij voorstellen. En ik hoop dat dat zo blijft, wat jij hebt meegemaakt is niet iets om jaloers op te zijn.