De paniekstand
Het regende een beetje. De ochtendspits was in volle gang, dus stond ik meer stil dan dat ik reed. Om de pakweg vijf seconden veegden de ruitenwissers de voorruit schoon. Soms was dat na die vijf seconden nog niet eens nodig, te horen aan het schrapende geluid dat de rechter wisser dan maakte.
De file voor de rotonde was lang, dus ik had zat tijd om wat om me heen te kijken, terwijl Giel op de radio met zijn opa aan het praten was. Achter me reed zo’n dameswagen. Een Nissan Micra of Daihatsu Cuore ofzo. Ook haar ruitenwissers stonden aan, maar niet op de intervalstand. Haar perceptie van de motregen was kennelijk heel anders. Zij had waarschijnlijk te maken met een moessonbui.
Als een hyperactieve kleuter zwaaide de kleine auto driftig met z’n wissers. Ik probeerde mijn ogen van de achteruitkijkspiegel weg te houden, maar in mijn ooghoek bleef ik de aandachtstrekker zien. Wi-wi-wi-wi-wi-wis… Het irriteerde me mateloos. In mijn gedachten zag ik mezelf uit de auto stappen, naar haar toe lopen en de ruitenwissers eraf rukken. Gelukkig was ik toen al bij de rotonde gekomen.
Reacties
Het regende pijpenstelen toen ik deze ochtend vaststond in een opstopping. Muurvast stond het. Uitzonderlijk, aangezien het hier normaliter altijd prima doorstroomt. Gisterochtend had ik m’n auto ?ets te strak ingeparkeerd tegen een muurtje bij de supermarkt, waardoor ik een buitenspiegel had verloren en m’n rechter achterlicht beschadigd had. Direct maar naar de garage, waar ik een leenauto meegekreeg, een Nissan Micra of Daihatsu Cuore ofzo.
Terwijl de minuten uren leken te worden, maakte ik kleine vorderingen en schoof langzaam door naar de kop van de file. De radio werd overstemd door het geraas van de regen. De stem van de presentatior als geluidsbehang in deze stortbui. Vooraan aangekomen werd de oorzaak van de opstopping me duidelijk. Er zat een jongeman verdwaasd achter het stuur. Hij staarde eindeloos voor zich uit en keek zo nu en dan panisch in zijn achteruitkijkspiegel. V??r hem was niets te bekennen, hij hield het verkeer achter hem onnodig op. Zijn ruitenwissers had hij in een ultra-lage stand staan waardoor het geheel er nogal apathisch uitzag. Terwijl de vele andere automobilisten zich duidelijk aan hem ergerden en hier en daar een claxon werd ingeschakeld, probeerde ik me voor te stellen wat hier de reden van kon zijn.
Was het een protest tegen deze haastige maatschappij? Of was er simpelweg iets in z’n hoofd geknapt? Misschien droomde hij van schaars geklede dames op eindeloze zandstranden? Of was het besef tot hem doorgedrongen dat alles eindig is?
Vijf minuten later had de dagelijkse gang van zaken zich weer hervat. Niets herinnerde meer aan het incident. Alsof het nooit had plaatsgevonden.
uberLOL :-D
Ojee, de lijflogpliesie…
Gelukkig dat Dear Computer, er mee kwam, anders had ik zelf diezelfde grap moeten uitwerken :D
Op het moment dat je je hier druk om kan maken, begrijp ik niet dat je haast hebt in het verkeer. Laat die jongen lekker op eigen snelheid z’n ruitenwissers aanhebben en voor zich uitstaren. Misschien was er wel iets meer aan de hand dan zonnige stranden en ontblote dames. Ach, waar maak ik mezelf ook druk over…