Cassettes
Eén van de apparaten die ik naar de kringloop bracht, was een oud cassettedeck, die ik — als ik het me goed herinner — daar jaren geleden ook al gekocht had. Naast de cassettedeck lag een kist bomvol met cassettes.
Zoals u vast wel weet, waren “bandjes” en walkmans vroeger de bom. Het waren de ipods van de late jaren 80 en vroege jaren 90. Mijn muzikale verleden is terug te vinden in mijn cassetteverzameling. Met Elvis, Queen, Sympho-rock, prog-rock, grunge en muzikantenmuziek… Ik draaide ze grijs.
Toen de cd volop aanwezig was en ik genoeg geld had om cd’s te kunnen kopen, moesten de cassettes plaats maken voor de schijfjes. Maar de oude tape-artiesten kocht ik niet zo snel. Die muziek kende ik al, en ik wilde liever nieuwe muziek kopen.
Laatst kwam een collega met een live-cd van Yes aanzetten. Ik zette de cd op, en voor ik het wist zat ik elk riedeltje en loopje mee te neuriën. Ik had het in geen jaren gehoord, maar ik kende de muziek alsof ik het bandje gisteren nog in mijn walkman had zitten.
Reacties
Cool is dat ja, en zeker knap in het geval van Yes :)
Ik vraag me altijd af of muziek je geheugen nou traint, of dat de het juist ten koste gaat van andere dingen onthouden. (Voor m’n idee zit m’n hoofd voor een kwart vol met deuntjes, solo’s en songteksten.)