Bosbrand van dichtbij
Eén van de uitstapjes tijdens mijn vakantie was een boottocht over de Douro, 100 kilometer landinwaards. De boot was voornamelijk gevuld met oudere mensen, maar dat mocht de pret niet drukken; de zon scheen, het was warm en we zaten op het water.
We voeren langs dorpjes, quinta’s, wijngaarden en bossen. Af en toe vertelde de reisleidster over de intercom wat er zoal te zien was, waar ik niet veel van verstond.
We moesten twee sluizen door, wat een grote gebeurtenis was voor de medepassagiers. Als rasechte Hollander wist ik natuurlijk allang wat er ging gebeuren — sluizen zijn voor mij even normaal als gewone liften — maar de oudjes wisten niet wat hen overkwam. Vol verbazing namen ze foto’s van de enorme sluisdeuren en het stijgende water.
Halverwege de tocht zagen we rook uit de bergen komen. Er was een bosbrand gaande en twee blusvliegtuigen waren druk bezig het vuur onder controle te krijgen. Ze vlogen af en aan en stortten hun lading op het brandende bos onder zich. We mochten daarom ook niet meer verder varen van de politie te water. We legden aan om ruimte te maken voor de vliegtuigen die water uit de rivier moesten scheppen. Rakelings vlogen ze langs ons heen.
Zo lagen we daar een uur. In de zon. In de hitte. In het water. Vliegtuig heen, vliegtuig weer. De spannendste en saaiste gebeurtenis van die dag.
