Boos

Collega I pleegde dit weekend zelfmoord. Ze was een leuke jonge vrouw van begin dertig. Slim, gevoel voor humor en een goede smaak in muziek. Maar kennelijk vond ze het nodig om te gaan.

Iedereen was met stomheid geslagen. Sommigen overmand door emoties. En ik? Ik werd pissig. Het is niet de eerste keer dat iemand zichzelf van het leven beroofde in mijn net-niet directe omgeving, en elke keer werd ik boos. Dat doe je jezelf en je omgeving toch niet aan? Hoe kan je zo asociaal zijn? Hoe kan je zo dom zijn? Hoe erg het ook is, zo’n actie slaat negens op. Verdomme…

De maatschappelijk werkster die PZ naar onze afdeling had gestuurd zei dat iedereen dit soort dingen op z’n eigen manier verwerkt. Dit zal mijn manier dan wel zijn.

10 July 2006 | Life | 6 reacties

Reacties

  1. 1 Milo 11 July 2006, 15:26

    Fok.

  2. 2 D@nny 11 July 2006, 20:25

    Ik vind zelfmoord een ego?stisch actie, ongeacht de reden(en). Boosheid is dan een “normale” reactie denk ik. Klinkt stom, maar wees blij dat je het zo verwerkt. Met een schuldgevoel (”Hoe had ik het kunnen verkomen?”) ben je veel verder van huis…

    Sterkte Lodewijk!

  3. 3 Bieke 14 July 2006, 04:12

    Wat een vervelend verhaal. Maar, ik vraag me af, hoe kun je nou boos zijn op iemand die uit radeloze depressiviteit zelfmoord pleegt? Iemand in die toestand is niet meer in staat om redelijk na te denken en kan ook de gevolgen voor de achterblijvers niet meer realistisch inschatten; denkt waarschijnlijk dat ze zo beter af zijn, dat soort negatieve gedachtes. Depressiviteit vertoebelt de geest en in sommige gevallen past zelfmoord in het ziektebeeld. Dat kun je de patient niet kwalijk nemen. Anyway, zo zie ik het.

  4. 4 Low 14 July 2006, 09:26

    @Bieke: Radeloze depressiviteit? Ik kende haar niet goed genoeg om te weten dat ze radeloos depressief zou zijn. Ze was niet de vrolijkste persoon en had wel reden om somber te zijn, maar ze maakte in ieder geval op mij geen radeloos depressieve indruk. Ze leek zelfs na een periode van afwezigheid aan de beterende hand te zijn, volgens de experts. Shows what they know…

    Nee, ik was boos omdat ik haar anders had ingeschat. Volgens mij had ze een pientere geest. Pienter genoeg om aan de bel te trekken en hulp in te schakelen als het nodig is. Slim genoeg om in te zien dat een dergelijke radicale actie niets oplost. Maar zij vond dat klaarblijkelijk niet. Daarom was ik teleurgesteld — en boos. Was ik boos. Ik ben er inmiddels alleen verdrietig om.

  5. 5 Oskar van Rijswijk 16 July 2006, 20:08

    Je hebt het goed verwoord. Verdrietig vind ik het vooral voor de nabestaanden, die het nakijken hebben …

  6. 6 Eric 5 August 2006, 14:59

    Tja, iemand moet er op zo’n moment van overtuigd zijn dat niemand nog iets aan haar heeft. Die heeft zichzelf er al van overtuigd dat hulp niets oplost. Niet voor haar ?n niet voor haar omgeving. Iemand die ervan overtuigd is dat anderen haar zullen missen trekt echt nog wel aan de bel, volgens mij.

    Voor de omgeving blijft het even frustrerend, maar als je er serieus een einde aan wilt maken betekent dat volgens mij niet dat je geen rekening houdt met je omgeving. Hoe raar dat ook klinkt…

Commenting is not available in this weblog entry.