De staart van Sinterklaas
Zaterdagmiddag in de stad. Het was druilerig en druk, mede dankzij de markt en de feestdagen. Ik liep naar de Dille en Kamille voor wat last minute cadeautjes. De amusebordjes deden het vorig jaar immers goed. Plots hoorde ik een luide stem uit het geroezemoes. Het was geen marktkoopman die aarbeie verkocht.
Een man stond zich kwaad te maken over het kapotte achterlicht van zijn fiets. Hij uitte zijn frustratie naar wat kennelijk de dader moest zijn: een allochtone vrouw van middelbare leeftijd. De man bulderde in onvervalst boerenhollandsch dat de vrouw moest uitkijken waar ze haar tas rondslingerde en eiste dat ze de schade direct zou vergoeden. De vrouw zei in gebrekkig Nederlands — ik meende een Oost-Europees accent te herkennen — dat de verzekering dat wel zou regelen, maar daar wilde de man niets van weten. Nee hoor, dat betaalt de verzekering niet!
zei hij met veel machtsvertoon.
Ik liep de D&K in, kocht wat amuseprutsels en een kwartiertje later liep ik weer terug. De man stond er nog steeds zeer verontwaardigd om zich heen te kijken, alsof hij probeerde steunbetuigingen bij de omstaanders te verzamelen. Wat hem niet lukte. Even overwoog ik om op de man af te stappen, hem een paar tientjes in de handen te drukken en hem te vragen waarom hij zich in godsnaam zo druk maakt om een kapot achterlicht. Er zijn wel vervelendere dingen te bedenken dan een suf kapot achterlichtje. Maar ik deed het niet.
De amuseprutsels werden later die avond overtroefd door een Atari joystick.
- 11 december 2006, 14:31
- Life
- 3 reacties
- Reageren niet (meer) mogelijk
Het bekende korte lontje…
En die vrouw stond ook nog steeds naar die zeikerd te luisteren toen je weer terug kwam uit de D&K;??!!
Dat is pas machtsvertoon!
Ach ja, ik ken het. Waarschijnlijk ook het type dat zich opvreet in het verkeer als iemand iets doet wat hem net niet bevalt.