Wat een leven!
We leven in een land van klagers. Nederlanders zijn wereldkampioen in klagen. Te koud, te warm, politiek zuigt, slechte voetballers, te weinig loon, niets is goed genoeg. En ik moet toegeven, ik heb er zelf ook een handje van. Soms is er niets zo bevredigend als ergens ongegeneerd en volledig ongegrond over te zeiken.
Zo heb ik vaak een hekel aan mensen met een overvloed aan positiviteit. Die overal het goede van in willen zien. Die constant met zo’n irritante glimlach op hun gezicht rondlopen. En je vriendelijk gedag zeggen. En vrolijk zijn zonder aanwijsbare reden. He bah.
Ho, stop, wacht! Ik begin weer te klagen! Niet doen! Snel het roer om. Het leven is mooi! Alles is geweldig! Blij, blij, blij! Gadver! Nou lijk ik weer zo’n vreselijke vrolijke Frans! Niet doen! (hoewel ik wel een zwak heb voor recursieve potsjes)
Poei! Ik moet maar eens een tussenweg vinden.
Best okee, he, alles?
Reacties
Mwah
Ach…. weet je wat het is.. uiteindelijk is alles kut!
Hoi…Kwam hier via google terecht…was opzoek naar iets, maar niet gevonden hier…
En als ik ergens binnen kom zeg ik toch even “Hallo”
Groetjes van Patricia