@media en voetbal
Donderdagavond 15 juni, Soho, Londen. We hadden net de eerste dag van @media 2006 achter de rug. De waardige afsluiter van de dag was de slick Jeff Veen over booms and busts. De eerste vraag die hij na zijn presentatie voor de kiezen kreeg was: Where do we go to watch the match?
Want Engeland speelde tegen Trinidad & Tobago die avond.
En dat was te merken. De straten van Soho waren verdacht rustig. Elke kroeg waar we voorbij liepen zat propvol met mensen die de match aan het bekijken waren. Rooney! Rooney!
klonk het over de straten. De tweede helft was al aan de gang en vreemd genoeg was mijn nieuwsgierigheid naar de loop van de wedstrijd buitengewoon groot. Ik bleef voor het raam van een willekeurige pub staan en bekeek daar de laatste 20 minuten van het duel.
Plotseling hoorde ik achter me een enorm gejuich. Ik keek snel achterom en zag in de kroeg aan de overkant van de straat een uitzinnige menigte hossen. Ik draaide me weer om toen ook “mijn” kroeg begon te juichen. Engeland had gescoord en ik had het gemist omdat ik naar een tv zat te kijken die net wat achter liep op de rest. Kort daarna verdubbelde Gerrard de voorsprong, zoals u waarschijnlijk wel weet.
Ik liep terug naar mijn gezelschap. “Two - nil…” zei ik. Maar dat hadden ze allang aan het gejuich gehoord. Toch jammer voor die Beenhakker.
Tsjonge, je weet er inmiddels echt wat vanaf!
ma fuck- you ze