Uit eten
Ik had haar overgehaald om met mij uit eten te gaan in wat luxer restaurant. Zij had wat minder ervaring met dat soort tenten dan ik, en het etablissement in kwestie was ook voor mij onbekend, waardoor het een beetje een spannende aangelegenheid werd.
Daar zaten we, in een nis van de zaal, aan een tafeltje voor twee. We kregen het menu en begonnen het aandachtig te bestuderen. Vooraf nam ik een vierluik van lam, zij een vegetarische terrine van artisjok en truffel. Als hoofdgerecht nam zij de dorade en ik de heilbot. Lekker.
De eerste gang werd gepresenteerd. Het zag er goed uit en het smaakte best redelijk. Mijn tafelgenote proefde van haar terrine en was niet ontevreden. Halverwege de gang vroeg ze mij: “Moet ik dit ook opeten?” Ze wees naar een klein donker kloddertje op de rand van haar bord, naast de sla. Ik keek verbaasd naar het rare spul, wat ik niet direct herkende. Pas toen het langzaam bewoog drong het tot ons door: het was een klein levend slakje!
Met stomheid geslagen riepen we de ober. “Volgens mij hoort dat niet thuis in een vegetarisch gerecht”, zei ik terwijl ik naar het beestje wees. De ober was al even verbaasd als wij en nam het bord direct mee terug naar de keuken. We waren allebei eerder vol verbazing dan walging, dus we hebben de rest van de gangen wel afgemaakt, zelfs ondanks de onsmakelijke (en ontactische) verhalen die de ober ons daarna nog vertelde. Iets met vis en wormpjes. Bah.
Maar goed, voor het voorgerecht in kwestie hoefden we uiteraard niet te betalen. Toch denk ik niet dat we ooit een keer naar dat restaurant terugkeren.
- 3 juni 2006, 18:33
- Life, Eten en drinken
- 1 reactie
- Reageren niet (meer) mogelijk
Las net in de krant dat een meisje donderdag in een Haagse Burger King een volledige kikker aantrof in haar salade.
Nieuwe trend zeker, zowel in fast food als de betere keuken.