Radiohead in de HMH
Toen ik tijdens Werchter 2003 een concert van Radiohead meemaakte, werd ik overdonderd. Zelfs van grote afstand wist de band mij te raken. Het was zonder overdrijven één van de beste concerten die ik ooit heb gezien. Gisteren speelden ze in de HMH, waar ik met hoge verwachtingen heen ging. En van hoge verwachtingen komt bijna alleen maar teleurstelling.
Ik weet niet wat er gisteravond aan de hand was, maar de vonk sprong — in ieder geval bij mij — niet over. Zoals verwacht speelden de Britse heren een zwik liedjes van hun nieuwste album dat nog uit moet komen. Altijd lastig voor het publiek, want dan kunnen ze niet meeblèren. Daar komt bij dat de recentere nummers van Radiohead niet de meest toegankelijke zijn. Resultaat: de nieuwe nummers sloegen — waarschijnlijk onterecht — niet aan.
De oude en bekende nummers dan. Misschien konden die het goedmaken. Maar nee… Thom Yorke en zijn bandgenoten speelden hun grote hits routineus en met weinig inspiratie. Halverwege Paranoid Android grapte Thom nog half serieus: “Fuck it, let’s do the next one.” Iets wat de rest van de band (en het publiek) niet erg kon waarderen. Het leek er ook op dat de muzikanten aan het stoeien waren met het podiumgeluid, waardoor ze er vaak nogal wat chagrijnig uit zagen. En dan die drummer. Och, die drummer. Laat ik daar maar niet over beginnen…
Om me heen stonden — hoe kan het ook anders — een hoop Radiohead fans. Iedereen keek enthousiast naar het podium, zo van “Wow! Dat is Radiohead! Cool man!”. Maar volgens mij hadden ook zij door dat het niet helemaal gesmeerd ging. Af en toe keken ze ontredderd om zich heen, zo van “Euh, hoort dat zo? Klopt dit wel?”. Maar ja, het is wel Radiohead, dus moet je het goed vinden, en ze hupsten vrolijk verder. Tekenend voor de sfeer die in de Heineken Bier Hal hing, die avond.
Het was geen slecht concert, echt niet. Nummers als There, There, Idioteque en Pyramid Song waren geweldig. Ook het nieuwe nummer waar Thom achter een klein drumstelletje kroop, viel in goede aarde. En het juweeltje How To Disappear Completely was het hoogtepunt van de avond. Maar het gevoel dat ik tijdens Werchter 2003 kreeg, was ver te zoeken. Daarom was het concert van gister niet goed of slecht. Het was jammer. Misschien hadden ze een voorgevoel?