Bij de bamiman
We gingen met z’n zevenen naar de sjienees. Niet zomaar eentje; mij werd op het hart gedrukt dat het een goede was. En degenen die dat deden, konden het weten ook. Zeven man dus. Inclusief twee meisjes van vier en vijf. “Kleine kinderen naar de sjienees; dat is vragen om moeilijkheden!” hoor ik u denken, maar niets is minder waar.
We gingen zitten aan een grote ronde tafel met een draaiend plateau in het midden. Van de mobiel-bellende gastvrouw kregen we de kaart toegereikt. Nou is “kaart” misschien een verkeerd woord voor hetgene wat we kregen. “Tweezijdig geprint A4′tje” is een betere term. De ervaren man van ons gezelschap kruiste vakkundig de lekkerste gerechten aan.
Hij vroeg de beide kinderen wat ze wilden eten. In koor riepen ze: “Bami met garnalen! Oesters! Sint Jacobsschelpen! Krab! Yaaaay!!!” Eén van de vaders keek me trots aan. “Ze is vijf, hè…” zei hij. Ik probeerde bij mezelf na te gaan hoeveel kleuters vrijwillig zulk voer verorberen. Niet veel, was mijn conclusie.
Reacties
Ha, een tafel met draaiend plateau, dat is een echte chinees! Eentje met dim sum. Ik wed dat de verlichting gewoon uit tl-lampen bestond.
Je zou bijna denken dat die kinderen nooit thuis eten krijgen en altijd naar de chinees gaan…
of hoeveel 5 jarigen uit zichzelf Sint Jacobsschelpen zeggen.
mijn schatje dus…
Ik weet niet of je daar trots op moet zijn, een happymeal is een stuk goedkoper!
maar de nostalgie naar Happy Meals is verwaarloosbaar, de Sjinees darentegen ..
De meeste kleine kinderen lusten alleen maar pannenkoeken, frietjes en appelmoes. Zien ze groente op hun bord, smijten ze het bord weg. Tegenwoordig geven ouders ook erg snel op. Hebben ze geen tijd voor; om hun kroost te voorzien van een maaltijd dat veelzijdig zou moeten zijn.