Welkom thuis
Het revalidatieproces verliep voorspoedig. Al na een week werd mijn rolstoel ingenomen — die had ik niet meer nodig. Ik verplaatste me met behulp van de rollator. En een paar dagen later liet ik ook die achter. Een wandelstok bood genoeg hulp bij het wandelen door de gangen. Vele revalidanten waren verbaasd over het tempo van mijn voortgang, maar ikzelf vond het, zoals gewoonlijk, niet snel genoeg gaan.
De dagen waren allemaal op dezelfde manier opgebouwd. Opstaan, douchen, ontbijten, fysio- of ergotherapie, lunch, rustmoment, ergo- of fysiotherapie, andere activiteiten, avondeten, rondhangen. Tussen de bedrijven door bevond ik me in het kleine computerkamertje, waar ik deze stukjes begon te schrijven. Het was vreemd en apart om alle gebeurtenissen weer voor de geest te halen en op te schrijven. Soms ging ik er zo in op, dat ik de tijd vergat en een therapiesessie miste. Gelukkig had dat geen negatieve gevolgen voor mijn herstel.
Ik mocht een weekend naar huis. Sterker nog, ik moest een weekend naar huis. Voordat een revalidant voorgoed naar huis wordt gestuurd, moet er namelijk eerst een zogenaamd proefweekend gedraaid worden, om eventuele hindernissen of moeilijkheden te ontdekken en weg te werken. Het voelde goed om weer thuis te zijn, ookal moest ik zondagavond weer terug naar het revalidatiecentrum. Het leek alsof ik maar eventjes weg was geweest, maar het waren zeker 10 weken.
Het proefweekend passeerde, zoals ik al verwachtte, zonder problemen. Eenmaal terug op mijn plek in het revacentrum, had ik ook geen hulp meer nodig bij mijn verzorging. Ik deed alles zelfstandig. Met de dag ging ik zekerder en steviger lopen. Tijdens een voortgangsgesprek met de revalidatiearts hoorde ik de verlossende woorden: “Je loopt en doet alles zelfstandig, dat klinkt als ontslag.” Ik mocht weg.
De rest laat zich raden. Ik ben nog steeds bezig met fysiotherapie om mijn kracht en conditie op te bouwen. Dit gaat nog steeds voorspoedig: ik denk dat ik over niet al te lange tijd weer op mijn oude niveau zit. Verder heb ik nog lichte sensibiliteitsstoornissen (wat een woord, zeg) in mijn vingers en voeten. Dit trekt zeer langzaam weg. Een volledig herstel zit er dus dik in. Wat heb ik verder aan dit hele avontuur overgehouden? Een litteken onderaan mijn keel waar ooit een tracheacanule zat en een hoop goede, slechte, maar vooral bijzondere herinneringen. Voer voor sterke verhalen. Ooit.
[einde]
- 7 september 2004, 01:52
- Life, GBS
- 5 reacties
- Reageren niet (meer) mogelijk
Poeh. Fijn hoor, dat het zo goed is afgelopen!
Je schrijft veel over je herstel omdat je daar natuurlijk midden in zit. Ik hoop dat als je helemaal beter bent ook wat dieper zal ingaan op het ziek worden en de impact die dat op je had. Ik ben overigens erg blij voor je dat je zo voorspoedig herstelt! Sterkte (letterlijk!)
* [einde] *
Onwijs tof hoor Low, dat je volledig hersteld bent. En voor jou ben ik blij dat dit hoofdstuk ten einde is. Maar tegelijkertijd vind ik het ook jammer want het was bijzonder interessant om te lezen. Net als een goed boek! Knap dat je het zo hebt neer kunnen zetten en bedankt dat je het met ons wilde delen.
Tom.
Mooi zo! je houdt er ook nieuwe lezers aan over. Als alles zich met zo’n snelheid aan je voordoet, moet je bijzonder intens leven :-) Waarmee ik niks wil afdoen aan drie maanden gedoe natuurlijk.
Een geweldig mooi geschreven dagboek van een ellendig verhaal. Mijn buurman had hetzelfde zoals ik al eerder melde en die heeft helaas na jaren nog steeds niet de energie die hij altijd had gehad.
Argg die ziekte sucks gewoon