Paradoxaal
E?n van de meest gestelde vragen naar aanleiding van mijn ziekte is “kijk je nu anders tegen het leven aan?”, of iets van die strekking. Het lijkt alsof men verwacht dat er een belangrijke levensles te leren is als je een tijdje ernstig ziek bent. Alsof dat betekenis geeft aan een dergelijke periode, of dat het toch nog ergens goed voor is.
Echter, volgens mij is er achteraf geen wijze les te vinden. Het moment van ziek zijn zèlf is een duidelijke les in nederigheid, dat wel. Maar zodra je terug bent in het Echte Leven, de normale situatie, verdwijnen die lessen ergens achterin het geheugen. Alles wat je “geleerd” hebt, zou je bij wijze van spreken bij een cursus opgestoken kunnen hebben.
Stelt het dingen dan niet in perspectief? Ja, het relativeert. Maar alles valt te relativeren. In het ziekenhuis en in het revalidatiecentrum heb ik mensen gezien in een toestand waar mijn aandoening een lichte verkoudheid bij was. Ik mag van geluk spreken dat ik “slechts” een maandje of drie uit de roulatie was, maar dat betekent niet dat ik elke dag god op mijn blote knie?n bedank dat ik nu min of meer gezond ben. Het is immers de normale situatie.
De situatie waar je je nu, op dit moment, in bevindt, is van essentieel belang voor je belevingswereld. Verandert je situatie, dan verandert je belevingswereld ook. Zo was ik enorm stellig in mijn besluit om te stoppen met roken toen ik op de intensive care aan de beademing lag. Nu ben ik er echter niet zo zeker meer over: na een stevige maaltijd of tijdens een goed gesprek snak ik naar een sigaret.
Wat wil ik met dit alles zeggen? Tja, eigenlijk wilde ik een antwoord op de eerst gestelde vraag geven. Neen. Ik kijk niet anders tegen het leven aan, op de manier waarop die vraag gesteld wordt. Heb ik er wat van geleerd? Ja, dat wel. Ik weet wat myeline is, dat bloeddruk in millimeters kwik wordt gemeten en dat amitryptilinehydrochloride het werkende bestanddeel is in een middel tegen neerslachtigheid maar ik kleine doses effectief is tegen zenuwpijn. Levenslessen? Nee. Geen inzichten, geen openbaringen, alleen feitjes waaronder het feit dat er geen levensles te leren is.
- 23 augustus 2004, 13:55
- Life
- 16 reacties
- Reageren niet (meer) mogelijk
Leve de amitryptilinehydrochloride! De zenuwen onder controle en altijd zomer …
Zo zo filowsoof…!
fijn om te weten dat het gewaardeerd werd dat er zoveel mensen je kwamen bezoeken… (die info miste ik nog)
Als je het over die boeg wilt gooien, ben, inderdaad. Het was mooi om te zien hoe vrienden en familie (en volslagen onbekenden for that matter) hun bezorgdheid naar mij geuit hebben, in wat voor een vorm dan ook (wat jij allang wist, natuurlijk). Het is ook mooi om te zien hoe het de relatie tussen mij en sommige anderen positief heeft beïnvloed. Maar dat noem ik niet “anders tegen het leven aankijken”.
maar de ervaring dat je er voor elkaar kunt zijn is toch een inzicht?
anders gezegd; zou jij je nu anders opstellen dan dan ervoor ten opzichte van iemand in een vergelijkbare situatie met een ernstige
langdurige aandoening enzo?
> zou jij je nu anders opstellen […] ?
Ik zal (waarschijnlijk) niet anders handelen, iig. Wel weet ik dat in mijn geval bezoek erg waardevol was. Dat was eigenlijk een bevestiging van wat ik al wist, maar je zou het een inzicht kunnen noemen, ja.
Ik heb het altijd erg pijnlijk gevonden als mensen iets positiefs proberen te zoeken in een intens negatieve situatie. Alsof iets niet gewoon redenloos negatief kan zijn…
Bij mij is jaren geleden een “foutje” gemaakt door een specialist die dacht dat ik “bijna heel zeker” lymphoma (lympheklierkanker) had. Ben door de hele mallemolen gehaald en toen bleek dat het DAT niet was, en ook gedurende het hele gedoe vooral, begon ik wel meer en meer af te wegen wat nu wel en niet belangrijk is in m’n leventje. Want hoe je ‘t ook wendt of keert, het kan altijd morgen over zijn…
@Low en superoBob: he-le-maal mee eens! Zelfde ervaring. Alsof je nou ineens een beter mens moet zijn of dieper zou moeten leven. Alsof lijden loutert. Kwatsch! Ziek is botte pech en als je beter bent gaat het gewone leven weer door. En als je niet beter wordt, dan heb je nog steeds botte pech. Klaar uit.
Zeker na het lezen van de reacties vraag ik me af of “nihilisme” niet een betere titel was geweest voor dit stukje.
Andere vraag: Kijk je niet anders tegen (ernstige) ziekten aan door deze ervaring? Of om het wat concreter te maken: Wat had je er vooraf voorover om dit niet mee te maken en wat achteraf?
> Kijk je niet anders tegen (ernstige) ziekten aan […] ?
Zo ongeveer. Ik weet dat het zeer belangrijk is dat er normaal met je wordt omgegaan; niet als iemand die ziek is. Medeleven is goed, mits met mate.
> Wat had je er vooraf voorover om dit niet mee te maken en wat achteraf?
Vooraf meer dan achteraf. Hoeveel? Geen idee. Wel een erg hypothetische vraag, trouwens.
Medeleven met mate, schitterend.
Reactie op bob: dat was jou interpretatie van dat positieve en negatieve.. ik denk alleen in een relatieve- en eventueel een functionele verandering. in mijn woordenboek komen geen goeie of slechte dingen voor.. alleen veranderingen en het stabiel blijven van iets is ook een verandering (maar dan in tijd) aan gezien er elk moment wel of geen verandering kan optreden…
U is koel.