Sit down, stand up
Terwijl ik wachtte op een open plek bij het revalidatiecentrum, begon ik in het ziekenhuis alvast met revalideren. Ik moest eraan gaan wennen om niet meer horizontaal in bed te liggen. Mijn hoofd was deze positie zo gewend, dat als ik rechtop gezet werd ik er duizelig van werd. Maar ik kon natuurlijk niet de rest van mijn leven blijven liggen, dus ik moest eraan geloven.
Het begon met zitten. Gewoon zitten in een stoel. En dat is vermoeiender dan het lijkt. Met name het terecht komen in die stoel was een flinke klus, aangezien ik niet op eigen kracht erin kon klauteren. Nee, ik werd in de stoel overgeheveld. Of getakeld, zo u wilt. Met behulp van een lift met een soort oncomfortabele hangmat eraan. Dit apparaat heet ook wel de passieve tillift. Hiermee werd ik dus verplaatst van bed naar stoel en andersom.
De kracht in mijn benen begon echter vrij rap terug te komen. Binnen de kortste keren kon ik overstappen naar de actieve tillift, waar je aan je oksels omhoog getild wordt, terwijl je je met je benen in balans houdt. Met de fysiotherapeut oefende ik de ‘lage transfer’: zelf op het randje van het bed zitten, en hupsend jezelf in de (rol)stoel bewegen. Op dit soort momenten merkte ik pas goed hoeveel ik verzwakt was. Als het me al lukte om in de stoel te belanden, was ik meteen bekaf. Maar het was beter dan de passieve tillift.
Na het zitten was het tijd om te gaan staan. Een hele opgave. De fysiotherapeut spoorde mij aan om het te proberen. Eerst alleen de beweging om te gaan staan; 20 centimeter omhoog komen met de kont, dan weer gaan zitten. Maar ik voelde dat ik meer kon. Tot grote verbazing van de fysio en mezelf stond ik na 1 dag oefenen rechtop, tussen de houten liggers van de loopbrug. Ik stond. Maar net. Mijn benen trilden onder het gewicht van mijn lijf, en met een plof zakte ik weer omlaag, de stoel in. Bekaf, maar voldaan.
Op het moment dat ik naar het revalidatiecentrum mocht (het duurde inderdaad twee weken voordat er plek was), kon ik al enige afstand overbruggen door schuifelend en steunend op een rollator de ziekenhuisgangen door te struinen. De medische staf en mijn bezoek verbaasden zich over mijn voorspoedig en vooral vlot herstel, al ging het voor mij natuurlijk niet snel genoeg. Gelukkig was het revalidatiecentrum de laatste stop. Daarna mocht ik naar huis.
[wordt vervolgd]
- 11 augustus 2004, 17:20
- Life, GBS
- 4 reacties
- Reageren niet (meer) mogelijk
En ookal blijkt uit het schrijven dat het goed met je gaat, toch blijf ik zoo meeleven en benieuwd hoe het verder gaat. Maar vooruitgang is goed!
Je weet het echt enorm goed te brengen. Door de verhalen hier besef je je eigenlijk pas hoe snel iets kan veranderen en hoe blij je mag zijn met elke dag dat je weer gezond door het leven kan komen. Petje af voor de manier waarop je dit weet te verwoorden.
Sinds ongeveer een maand lees ik dit weblog. Je hebt nogal wat meegemaakt in de afgelopen maanden. Ik vind het ongelooflijk boeiend om dit allemaal te (mogen) lezen.
Ik lees sinds ongeveer 3 jaar dit weblog. ;-)
En ik ben ook zwaar onder de indruk!