icni
Het einde van mijn verblijf op de intensive care kwam in zicht. Voor de laatste paar dagen werd ik verhuisd naar de veel rustigere ic-neuro-en-intern, ook wel ‘icni’ genaamd. Er was namelijk plek nodig op de thorax-ic (de ‘thic’), waar ik tot op dit moment verbleef. Zo kwam het dat ik na een kleine drie weken afscheid moest nemen van de groep zusters en broeders die mij al die tijd zo vakkundig (op een enkele uitzondering na) had verzorgd.
Ik kreeg de kunstneus op voor de verhuizing, aangezien dat makkelijker was dan de mobiele beademingsapparatuur aan te sluiten en die mee te nemen. U moet weten dat de organisatie in een groot instituut als het LUMC niet altijd even vlekkenloos is. Gepland was namelijk dat ik een uurtje of 2 los van de beademingsmachine zou liggen, maar door drukte en tekort aan personeel kwam dat neer op een hele middag. Niet dat ik dat erg vond; ik trok het wel en wilde toch zo snel mogelijk helemaal van de beademing af zijn.
Voor mijn eerste nacht op de inci werd ik weer aangesloten aan de beademaar. Ondanks dat het een zelfde soort machine was als op de thic, voelde het toch anders. De machine werd ingesteld op hulp-bij-het-ademen. Dat wil zeggen dat de machine mij extra lucht gaf op het moment dat ik zelf inademde. Ik ademde echter zelf al zo goed, dat ik de hulp van die de machine alleen maar irritant vond. Met name, omdat ook de ademfrequentie in de gaten werd gehouden. Als die te laag was, sloeg de machine alarm en gaf-ie ongevraagd lucht. Op het moment dat ik in slaap ging vallen, ging mijn ademhaling omlaag, waardoor de machine ging piepen, waardoor ik weer wakker schrok.
Kortom, ik deed nauwelijks een oog dicht die nacht. De volgende dag mocht ik dan ook proberen om 24 uur lang zelfstandig te ademen. En dat ging zonder problemen. Ik kreeg eindelijk wat goede nachtrust en, nog belangijker, ik had bewezen dat ik sterk genoeg was. De canule mocht eruit.
[wordt vervolgd]
- 2 augustus 2004, 11:30
- Life, GBS
- 2 reacties
- Reageren niet (meer) mogelijk
Klinkt goed!!!
Het moet heerlijk (en gezond) zijn om zo’n heftig “avontuur” zoals jij hebt meegemaakt via je weblog van je af te kunnen schrijven en daarmee te archieveren …