Extubatie
De tube mocht eruit. Ik was blij, maar ergens ook wel angstig. Wat als er iets verkeerd ging? De verpleging (zuster I, in dit geval) bereidde mijn extubatie voor, terwijl het angstzweet steeds meer op mijn voorhoofd kwam te staan. I stelde me gerust door te zeggen dat alles goed zou komen en dat, in geval van nood, de dokter vlakbij was.
Voorzichtig haalde ze de pleisters waarmee de tube aan mijn gezicht zat los. Mijn hart bonkte als een razende van de zenuwen. Het moment supreme. In ??n beweging trok I soepel de buis uit mijn luchtpijp. De buis zat onder het groene slijm en ik verbaasde me over de grootte van het ding. I vertelde dat ik moest hoesten om het overige slijm in mijn keel en longen weg te halen. Ik hoestte een paar keer en schraapte mijn keel. Daarna haalde ik twee keer diep adem. Heerlijk.
“Rustig door je neus inademen en door je mond weer uit…”, zei zuster I, die mij intussen weer aan de extra zuurstof had gezet. Ik probeerde rustig te ademen… … … ..Kut. Foute boel. Het lukte niet. Ik kwam nog steeds niet verder dan het topje van mijn longen. Paniek. “Rustig ademen”, riep I nogmaals. Ik schudde mijn hoofd en zei - ik kon praten omdat de tube eruit was - dat dat niet ging. Hyperventilatie. Zweet. Hoge hartslag. Ik raakte uitgeput.
Dit was op zeker het meest angstige moment dat ik heb meegemaakt in het ziekenhuis. Ik wilde die tube terug. En snel. Godzijdank gaf dokter hieraan gehoor en voor de tweede keer werd ik onder narcose gebracht. Maar dit keer werd ik langer slapend gehouden.
[wordt vervolgd]
/me gasps
het klinkt flauw maar ik vind het een adembenemend verhaal. man, wat een toestanden!
oh wat erg zeg. je zou er eens diep van gaan zuchten, maar dat kon ook al niet
Shit man ik krijg het er zelf benouw van, ik hoop dat het beter gaat worden