Thorax-ic
Wanneer ik weer wakker werd, weet ik niet meer. Het zal niet veel meer dan een paar uur later geweest zijn. Hoe dan ook - ik werd wakker met een tube (spreek uit als ‘tjoeb’, op z’n Engelands) in mijn mond. Deze tube stond in verbinding met de beademingsmachine. Ik kreeg weer voldoende lucht. Het was, in de breedste zin des woords, een verademing.
De intubatie bracht echter ook wat nadelen met zich mee. Ik kon niet praten; de buis ging vanaf mijn mond, via mijn luchtpijp naar mijn longen, dus kwam er geen lucht langs mijn stembanden. Ik kon niet drinken; door de buis kon ik mijn luchtpijp niet afsluiten om te drinken. Als ik het zou proberen, zou ik me meteen verslikken. Daar kwam bij dat ik door de buis mijn mond ook niet dicht kon doen. Kortom, geen pretje, zo’n tube.
Mijn spierkracht ging nog steeds achteruit. Ik kon daardoor - en door de tube - geen slijm uit mijn longen ophoesten. De kans op een longontsteking werd hierdoor aanzienlijk. Daarom besloot de dokter mij een preventieve anti-biotica-kuur te geven. Daarnaast werd er regelmatig door de verpleging slijm weggezogen, met behulp van een klein slangetje dat via de tube mijn longen kon bereiken en daar als een soort kruimeldief voor slijm fungeerde.
Zo lag ik daar zeker een week. Elke dag werd er voor controle een röntgen-foto van mijn longen gemaakt en elke dag leek het in orde, totdat ik koorts kreeg.
[wordt vervolgd]
Dus.. als ik het goed begrijp ben je nu beter?
Wel klote voor je, in ieder geval.
Je gaat nu zo makkelijk over een hele week heen terwijl het mij toch lijkt dat alleen al een week daar zo liggen heel zwaar is.
bovendien weet je het wel telkens heel spannend te houden, met die cliffhangers telkens.
maar het klinkt allemaal heel zwaar. alleen al van het lezen krijg ik de kriebels. En dan kijk ik, zoals iemand anders bij het vorige stukje ook al noemde, regelmatig ziekenhuis-series als strong medicine en ER. Maar om dit te horen van iemand die zoiets daadwerkelijk heeft meegemaakt is toch nog even een 100 stapjes moeilijker om zo maar te accepteren. Terwijl het juist hiervan duidelijk is dat het allemaal echt is. Of misschien is dat het juist wel…
ja je dit voorstellen is toch iets heel anders dan 40 minuten ER kijken. ineens krijgen een central line en to put you on a ventilator een echte betekenis. Wat een ellende, zo’n week. En dan koorts. misschien moet ik nu maar een weekje wachten met verder lezen. En dan eerst het stukje waarin je zelf schrijft dat je weer kunt lopen en schrijven en ademen, vooral ademen.
Go low go.
@Joost: beter, ja. Beter dan toen. Maar nog niet goed.
@stefan: natuurlijk is een week daar liggen zwaar. Elke dag opnieuw was het zwaar. En er gebeurde ook nog veel meer dan ik nu opschrijf. Zoals het communiceren met bezoek en verpleging, het verlies van tijdsbesef, het hallucineren… Ik probeer zo veel mogelijk de momenten te beschrijven die mij het meest zijn bijgebleven en die duidelijk het verloop van mijn ziekte (cq. mijn verblijf in het ziekenhuis) aan kunnen tonen. Een week waarin alles ongeveer hetzelfde bleef, hoef ik dan ook niet in geuren en kleuren te omschrijven.
En wat die cliffhangers betreft: elke gebeurtenis in het ziekenhuis was spannend (op een negatieve manier) voor mij. Ik was bang voor wat er ging komen. Die spanning komt terug in die cliffhangers. Daarnaast wil ik natuurlijk graag dat de lezer terug komt om mijn verhaal verder te volgen… :-)
ik hoop dat m’n ansichtkaartje al is aangekomen. ik wens je nogmaals veel sterkte en een zeer voorspoedig herstel (ik hoop echt, ondanks dat ik je niet ken, dat je weer helemaal beter wordt). hartelijke groeten, ronnie, amersfoort
Ik denk niet dat je bang hoeft te zijn dat je lezers niet terugkomen. Vind ‘t al doodeng wanneer er een dag niets gepost is…Sterkte!