Intubatie
De nacht van 12 op 13 mei 2004. Het was druk op de medium care neurologie. De nachtdienst liep af en aan om de pati?nten in moeilijkheden te helpen. Ik was hierop geen uitzondering. Het ademhalen ging zo mogelijk nog zwaarder dan voorheen en ik raakte uitgeput door hoestbuien die niet effectief waren. Mijn saturatie naderde het kritieke punt.
De afdelingsarts stak maar weer een naald in mijn lies voor een vers gasje, waarna de ic-arts toestemde tot overplaatsing naar de intensive care. Ik was bang. Ik probeerde steeds diep adem te halen, maar de lucht kwam niet verder dan het topje van mijn longen. Ik zou aan de beademing moeten; dat kon bijna niet anders.
De deuren van de thorax-ic klapten open. Het was er donker en druk. Opnieuw werd ik ge?nstalleerd op mijn nieuwe plek. Terwijl een arts een nieuwe arterielijn aanbracht aan mijn rechterpols, legde de afdelingsarts mij uit dat ze zo lang mogelijk wilde wachten met beademing. Net als de vorige keer uitte ik mijn begrip hiervoor.
De dokter liep weg en de verzorgers begonnen mij te verzorgen. Op dat moment belandde ik in een hoestbui. Een heftige. Zo heftig dat ik er zelf niet meer uit kwam. De dokter draaide zich om en kwam snel weer terug. Ik keek haar angstig aan en wilde haar vertellen dat ik het niet meer trok. Gelukkig hoefde ik het niet te zeggen. “Intuberen!”, riep ze naar de verzorging. Een klein moment later stond de dokter klaar om mij een narcosemiddel via mijn infuus toe te dienen. “Doe je best…”, fluisterde ik de dokter toe, en weg was ik.
[wordt vervolgd]
… jezus Low … (ben er even stil van)
nou. ik dacht precies hetzelfde als hierboven. Voor zoiets zijn toch geen woorden zeg.
Ieh.
nasty zeg…
Dat klinkt allemaal erg naar, Low…
indrukwekkend verhaal, low …
Ik kijk altijd naar ziekenhuisseries omdat ik dan denk altijd overal op voorbereid te zijn, ik moet deze log gewoon lezen, zodat ik WEET wat er gaat gebeuren, als het nodig mocht zijn, maar forget it, hier KAN je je niet op voorbereiden ..
dag low,
vervolgt aub …