De eerste onderzoeken
Er werden talloze tests gedaan, met name met betrekking tot mijn spierkracht, tastzin en coördinatie. Til uw been op, til uw arm op, knijp in mijn vingers, voelt u dit, en dit, en dit, raak uw neus aan met de ogen dicht… niet alles lukte.
“U krijgt een lumbaalpunctie zodat wij uw liquor kunnen onderzoeken”, zei de dokter na deze opdrachten. Oftewel: een prik in de rug om hersenvocht af te nemen. U kunt zich vast voorstellen dat ik daar weinig zin in had. In een klein behandelkamertje moest ik mijn shirt uittrekken en in een foetus-houding gaan liggen. Doodnerveus probeerde ik me te onspannen terwijl de zuster mij geruststellende woorden toesprak, maar dat hielp niet. Het zweet gutste van mijn hoofd. De dokter stak (na de eerste mislukte poging) voorzichtig een naald tussen mijn wervels. Een mix van pijn en akeligheid vulde mijn lijf. Mijn lichaam waarschuwde mij dat er een stuk metaal in mijn rug zat dat daar niet hoorde. Ik negeerde de waarschuwing en haalde nog eens diep adem. Na een paar minuten was het gedaan en nog altijd nat van het zweet werd ik naar de neurologie-afdeling gebracht.
Daar lag ik dan. Op de 11de verdieping van het LUMC, de verpleegafdeling Neurologie, niet wetend dat ik daar na een week of 6 weer terecht zou komen. De dokter had me verteld dat ik wel een tijdje in het ziekenhuis moest blijven. U kunt zich vast voorstellen dat ik daar weinig zin in had. Maar goed, ik had geen keus. Het werd tijd dat ik een paar telefoontjes pleegde. Na een paar minuten waren mijn familie- en vriendenkring van mijn situatie op de hoogte.
Ik nam een slok water en probeerde te beseffen wat er met me aan de hand was… niet alles lukte.
[wordt vervolgd]
Reacties
oohh… nou kan ik al niet zo goed tegen injecties en verhalen daarover, maar dit klinkt echt niet als een pretje. het is maar goed dat ik gewoon rustig thuis zit en dus lekker rustig aan kan doen…
Ik heb weleens een ruggeprik gehad en dat voelde raar zonder pijn. Ik wil er niet te veel aan denken dat die punctie van jou pijn deed! Bah! Ik ben blij dat je weer schrijvende/typende bent! :-)
vreselijk..
Damn, zeg ik met kippevel op mijn armen…
Hielggghh, kan het bijna niet lezen, wil dit niet lezen. naalden zuigen!
Dit ligt vast aan mij, maar telkens wanneer ik nu langer dan twee dagen geen post lees van Low, maak ik me toch ietwat zorgen.
Zou je niet af en toe het blog kunnen pingen? Of misschien kunnen we je rustbed trackbacken?
Merel Roze, Mijn Kop Thee & Bareuh hebben plannen om Low op te zoeken! We gaan ‘m wel even pingen!