“ze”
Gestaag ben ik aan het acclimatiseren op mijn nieuwe werkplek. Gaandeweg leer ik de does ‘n’ doonts en de ins ‘n’ auts van de omgeving. Normaal gesproken is dit iets wat gladjes verloopt, maar nu is er ??n gewoonte waar ik wat meer moeite mee heb: de lift. Of beter gezegd: liftgesprekken.
Mijn kantoortje bevindt zich op de achtste verdieping, dus ik lift omhoog en naar benee. En ik niet alleen: heel het bedrijf maakt gebruik van de twee liften, waardoor je bijna altijd in gezelschap op of neer gaat. Twee dingen moet je dan kunnen zeggen. Kom je de lift binnen, zeg je “môgge”. Verlaat je de lift, zeg je “werkse”. Dat is alles.
Maar ik krijg het niet over mijn lippen. Dat eerste gaat misschien nog wel, maar alles met het -se achtervoegsel weiger ik uit te spreken. “Eet ze”, “Drink ze”, “Speel ze”, “Fiets ze”, “Werk ze”… Wat “ze”? Wie is “ze”? ‘k Vind het maar raar. Ik houd het op het geven van een beleefd knikje terwijl ik de lift uitstap. Daar moeten “ze” maar genoegen mee nemen.
- 27 april 2004, 20:43
- Life
- 11 reacties
- Reageren niet (meer) mogelijk
“tot ziens”, zei ik altijd. En ik zag ze inderdaad vaak snel weer ;-)
Gewoon “hallo” en “dag”…
“Werkzuuh” - ik kan het ook niet uit de bek krijgen. Alsof ze, uuh we, robotten zijn. Ik geef liever een perssonlijke groet, of gewoon “veel plezier vandaag!” Onderweg: een prikkelende uitspraak doen, en dan horen en/of zien hoe de collega’s reageren. Gewoon geinig - ook in deze lift.
Ik heb me aangeleerd om tijdens liftsessies in aanwezigheid van anderen altijd zachtjes ‘Love in an elevator’ te zingen of neurien. Levert af en toe interessante gelaatsuitddrukkingen op!
‘t Is vreselijk inderdaad.
Is de trap geen optie? Of moet je heel vaak omhoog…
“Nou, ik wens u van harte allemal een fijne werkdag. Doet u alst-u-blieft geen dingen die ik ook niet zou doen en als u twijfelt, bel me dan even.”
Zeggen ze nooit meer wat….
Sla “ze”.
Werk jij bij mij op de zaak?
Leuk verhaal, logze :)
“wie zijn “ze,als je “ze” ziet vliegen?