Alternatief
In mijn stamkroeg hangt geen mp3-machine aan de muur. De muziek die gedraaid wordt, wordt verzorgd door degene die achter de bar staat. Die neemt zelf ceedeetjes mee en draait wat hij of zij leuk vindt. Divers, dat zeker, maar nooit top-40 materiaal. Iedereen die er wel eens geweest is, weet dit. Nieuwkomers hebben dit snel door. Maar er zijn natuurlijk uitzonderingen. Neem nou afgelopen vrijdag.
Terwijl ik aan de bar genoot van een pilsje, stootte een beschonken jongeman mij per ongeluk tegen mijn rug. Hij wilde de aandacht van de barman. “Mag ik een plaatje aanvragen?”, vroeg hij beleefd. De barman antwoordde: “Dat kan, maar ik weet niet of we het hebben.” “Stuck on you van Stacy Orrico.”, verzocht de jongeman. De barman keek hem vragend aan: “Nooit van gehoord.” De jongeman was geshockeerd. “George Michael dan? Of Enrique Iglesias? Janet Jackson toch zeker wel?”, probeerde hij, maar tevergeefs. Hij kreeg langzaam door dat hij in de verkeerde kroeg zat. Een alternatieve, zo noemde hij het. “Als dit een alternatieve kroeg is, draai dan iets alternatiefs…”, zei hij, “Zombie van de Cranberries of zo.” Bijna proestte ik mijn bier uit van het lachen. De arme jongeman bleef nul op het rekest krijgen. Nog geen tien minuten later was hij vertrokken, ongetwijfeld naar een kroeg waar een jukebox aanwezig was. De rest van de avond kreeg de barman alleen maar verzoekjes om George Michael te draaien.
Reacties
U maakt mij zeer nieuwsgierig naar die kroeg.
oh man, volgens mij had ik al op de grond gelegen van het lachen.
Apparte kroeg
ik draaide laatst op een feestje, waar men van tevoren gevraagd had of ik veel latijns-amerikaanse muziek mee wilde nemen. dus dat heb ik de hele avond gedraaid, vermengd met wat andere dansbare geluiden. de hele avond was er een meisje dat aan de kant zat. wat ik ook draaide, ze moest het niet. toen ik de laatste plaat ging draaien kwam ze naar me toe en vroeg iets van george michael aan. dat had ik niet. waarop een reeks volgde: “enrique iglesias?” “nee, sorry.” “madonna?” “nee.” “kylie?” “nee.” “glenn medeiros?” (ik kind je niet) “nee.” ‘dat meisje van prince, eh, hoe heet ze?” “appolonia?” “nee, die andere.” “vanity?” “wie?” “mayte?” “ja, die! heb je die?” “nee.” ze keek me misprijzend aan. “oh, jij bent een alternatieveling, zeker.” “…” “okee, iets alternatiefs dan: red hot chilipeppers?” “nee.” “cranberries?” “nee.” “roxette?” “nee.” “smashing pumpkins?” “nee.” “michael jackson?” “nee.” ze zuchtte, en ik voelde me ook een beetje opgelaten. zeker, de dansvloer was de hele avond vol geweest, maar er was toch een persoon die het blijkbaar allemaal helemaal niks had gevonden. ik nodigde haar uit achter de cabine om door mijn platen te gaan (ik had twee kratten van 150 stuks vinyl elk meegenomen), en er eentje uit te zoeken om te draaien.
“wat zijn dat?” vroeg ze.
het heeft mijn vertrouwen in de menselijke intelligentie geen goed gedaan, dit hele voorval.
> “roxette?”
ROTFLMAO! (Excusez les mots)
LOL @ luba
Wat wordt er nu wel gedraaid in dat hol?