Uitlaatklep geopend:
Het is geen oprechte vraag. Het is beleefd om te zeggen. Op vragen als “Alles goed?” of “Hoe gaat het?” dien je “Ja hoor” of “Goed” te antwoorden. Ik weet het, en heb er in principe ook niets op tegen. Sterker nog, mensen die verkondigen dat ze niet van zulke vragen houden omdat ze niet gemeend zijn, duld ik niet. Tsk. Dat dacht ik ook toen ik 15 was.
Maar op het moment trek ik deze simpele beleefdheidsvorm niet zo. Mensen die mijn antwoord aanhoren, zien dat ik lieg. Als ik vijftien geweest was, zou ik tekeer gaan over hoe klote het gaat en hoe slecht de wereld is, maar nu… Ach. Ik heb er de puf niet voor. Geen zin om dingen uit te leggen. Geen zin, in het algemeen.
Misschien komt het door het begin van de winter en het gebrek aan overdag wat dat met zich meebrengt. Zeg nou zelf, het feit dat het alweer donker is als je van werk terugkomt is niet bepaald iets om vrolijk van te worden. Sowieso is het nine to five ritme waar ik op het moment in zit niet bevorderlijk voor mijn humeur. De goede variant, dan.
Ook die hele toestand met die BuZz-Award helpt niet. Dat zoiets onbelangrijks—want uiteindelijk is het onbelangrijk—mij zoveel kopzorgen kan baren. Ik zou het gewoon zijn beloop moeten laten gaan, maar ik kan het niet laten om net iets te vaak te kijken hoe de tussenstand is. Spanning. De slechte variant, dan.
Tenslotte is er nog mijn verandering van burgerlijke stand. Nu ruim twee maanden geleden. En ik leef inmiddels een kleine twee maanden zonder enig contact met haar in welke vorm dan ook. Ik kan er nog maar moeilijk aan wennen. Dat is normaal, zeggen ze. Het duurt al veel te lang, zeg ik. Ups and downs. Downs for now.
Gelukkig zijn er ook positieve dingen. Nieuwe camera, liedjes schrijven, bier drinken met vrienden. Eigenlijk niets meer dan symptoombestijding, maar het werkt. In ieder geval tijdelijk. Laat ik hier maar aan denken, de volgende keer als ik antwoord geef op een beleefde vraag.
Reacties
Het ergste is dat alles weer goed komt en anders later wel. Dus schrijf je liedje wel op tijd.
Het duurt inderdaad nog even, dat gevoel. En daarna kom je er weer sterker uit. Alle cliché’s zijn toepasbaar. Zo ook dat je aan wijze raad op dit moment gans en geheel niets hebt.
Dus ik zou zeggen, neem een weekend om je met deprimerende muziek te omhullen en te zwelgen in jouw miserabelheid. Dat is fijn.
En… als het je troost: vanavond op Radio Mortale in Amsterdam wordt Jimmyhat gedraaid, met een aanbeveling, en een linkje naar de BuZzsite :-)
Voor een songwriter wellicht een produktieve periode, maar het zuigt allemaal wel.
Je kunt er een weblog over vol schrijven.
Sterkte!
Ja het is weer herfst, jammer, geef mij maar een lekkere eenzame zomer dan een eenzame herfst, alles klef, alles doordrenkt van de vochtigheid die dit jaargetijde met zich meebrengt!! En dan noch alleen ook, enige oplossing, kroegje opmeten en daar gaan poolen!!
Symtoombestrijding? Ja!
Is dat erg? Nee!
Ik herken het gevoel. Maar aardige, opbeurende woorden lossen dat niet op. Dit gevoel kun je alleen zelf laten oplossen.
Ben ik t niet mee eens. Ik zeg rustig als t minder gaat dat t minder gaat. Ik kan dat namelijk niet eens verbloemen; mensen lezen opmn gezicht toch wel dat t gelogen is als ik zeg dat t goed gaat terwijl ik een k*tdag heb…