Zo’n twee jaar…
Zo’n twee jaar geleden verhuisde ik naar de woonboot. Ik haalde voor mijn gezelschap een kat uit het asiel. Een oude zwarte, genaamd Blitz, maar omdat hij met z’n 11 jaar niet meer zo blitz was, doopte ik hem om naar Flap. Flap de Kat. Een gezellige nepkater die het goed deed als tochtworst. Na een jaar kreeg hij last van z’n tandvlees, en na veel sukkelen en overleg met diverse dierenartsen werden er een aantal kiezen getrokken. Vanaf dat moment kreeg Flap alleen nog maar gemixed voer. Vleessoep.
Vandaag had ik zin in olijven van de markt. Ik loop naar buiten en zie een hoopje zwart liggen in het gras, op en neer deinend. O fuck. Ik had inderdaad een auto horen slippen, maar schonk er verder geen aandacht aan. Na drie antwoordapparaten besloot ik om de dierenambulance te bellen. Het was geen ongeluk, maar een hartaanval, zei de dienstdoende dierenarts. Waarschijnlijk haalt hij de dag niet eens…
Flap was de tweede kat die voor mijn ogen in slaap viel. Slaap lekker, Flap.